Huisdier van de maand 

 

Maart: Tess is weer vrolijk

Tess is weer vrolijk
Blaasontsteking: je denkt steeds dat je moet plassen, gaat naar de wc, en dan komen er maar drie druppels die ook nog eens pijn doen. Het is net alsof je glasplinters plast!
Tess is een boomer van twee jaar oud. Vrolijk en lief. Maar wel een vrolijke, lieve hond met blaasonsteking. Tess had van een andere dierenkliniek al antibiotica gekregen tegen de blaasontsteking, maar ze bleef last houden met plassen.

Als Tess bij ons komt is de blaasontsteking erger dan ooit.  Ze doet overal miniplasjes en is niet meer haar vrolijke zelf. In het urinemonster vonden we veel rode en witte bloedcellen én kristallen, die we struviet noemen. Struviet kristallen worden gevormd door sommige honden en katten als gevolg van een stofwisselingsfoutje. Die kristallen zijn heel scherp en beschadigen de binnenbekleding van de blaas. De behandeling is ‘simpel’, ontstekingsremmers, antibiotica én een dieetaanpassing. Met een dieet kunnen we de urine zuurder maken (lagere pH) zodat de kristallen niet meer neerslaan, maar oplossen.

Na nóg een kuur met antibiotica en dieet is Tess nog steeds niet beter. Extra antibiotica is niet goed voor Tess en we besluiten een echo te maken. Op de echo is te zien dat de blaaswand behoorlijk verdikt is: zo reageert de blaas op het wekenlang ontstoken zijn. De spierlaag van de blaas is verdikt, net als een getrainde body-builder!. Maar er zit ook een ronde structuur in de blaas. Wat is het? We plannen een operatie in. Vlak voor de operatie herhalen we de echo: de ronde structuur zit er nog steeds: het moet wel een blaassteen zijn!

Met de operatie openen we de blaas om de blaassteen eruit te kunnen halen. Een klein sneetje, de dierenarts tuurt ingespannen naar de binnenkant van de blaas. Maar in de blaas ziet de dierenarts geen steen!
Voorzichtig voelt de dierenarts verder met een instrumentje in de blaas. “Pok!” Daar in de diepte zit toch wat! Het is de steen die niet meer in de blaas zit, maar verder vast is komen te zitten in de plasbuis. Muurvast. Terug naar de blaas lukt niet. En we kunnen er ook niet goed bij, want het bekken zit op deze plek om de plasbuis heen. Er is maar één optie: door naar achteren. De dierenarts spoelt (speciaal, steriel) water de plasbuis in, met best wel wat kracht. Stukje bij beetje schuift de steen op naar achteren. Hij zou er nu toch bijna uit moeten zijn... De assistente tuurt ingespannen bij de staart of er al wat te zien is. “Plok!” De steen schiet er als een kanonskogel uit! Rakelings langs het gezicht van de assistente. Wat een opluchting!

De steen is inmiddels onderzocht in het laboratorium: we weten nu waar hij uit bestond en hoe we Tess haar voeding aan kunnen passen zodat er geen stenen terug komen. En met Tess gaat het gelukkig ook heel goed!

 

Eerdere huisdieren van de maand