Huisdier van de maand 

 

Juni: Wolf speelt gevaarlijk mikado

Wolf speelt gevaarlijk mikado
“Hij doet niets liever dan vangen en daarna apporteren van stokjes (vandaar de "stok" in zijn hals, daar lees je onder meer over), en als die er niet zijn boomstammen of blaadjes en eikels."

"Als we uit of op vakantie zijn, heeft hij echt íedereen in zijn pocket met zijn charmes. Hij zoekt verwoed een stokje, legt het herhaaldelijk met groot gebaar voor de voeten van "het slachtoffer", gaat dan op een meter afstand in de starthouding staan (van voren laag) met een vragende blik in zijn ogen: "Wil je dit stokje gooien?" Geen enkele ziel op aarde kan dit weerstaan, dus hij haalt dan zijn hart op. Dit gebeurt net zo lang, totdat het slachtoffer geen tijd of zin meer heeft, en dan heeft hij de volgende persoon al weer gespot. Iedereen is dol op hem. Hij bezorgt op deze manier veel mensen en vooral ook kinderen een leuke time-out.” vertelt een van Wolf z’n baasjes.

Een klein gaatje
Dat Wolf een grote knuffel is merken we direct, de eerste keer dat we Wolf zien. Het liefst kruipt hij zo dicht mogelijk bij je om je een knuffel te geven. En dat willen we nu net even niet. Want Wolf heeft een niet zo hygiënisch probleem. In zijn hals zit een bult en een gaatje waar al bijna een half jaar lang smerig wondvocht uit loopt. Bij een andere dierenarts heeft Wolf al een paar keer een kuur antibiotica gehad, maar dat haalde niets uit. Ook werd daar een punctie gedaan: daardoor weten we dat het geen tumor is. Hier in de kliniek doen we een kweek om te zien met wat voor bacteriën we te maken hebben, en daarna moet het toch echt gebeuren: Wolf moet onder het mes.

Trofee
Als Wolf onder narcose is voelt de dierenarts hoe ver de ontsteking doorloopt. Van de kaak tot bovenin de hals: een heel stuk. En bovendien op een spannende plek, direct naast bloedvaten en de schildklier. Maar de operatie verloopt prima, de ontsteking wordt eruit gesneden, en dan is er nog een trofee voor de dierenarts en de baasjes van Wolf: in de ontsteking zit een stuk hout van een paar centimeter! Dat heeft er dus al die maanden in gezeten. Nu moet Wolf genezen, en wat zal hij daarna blij zijn: straks wil iedereen gewoon weer met hem knuffelen.

 photo stok_zpsekyhw6tl.jpg

Geen held
In de kliniek vinden we Wolf allemaal heel stoer. Toch is hij geen held vertelt zijn baasje: “Hij liep tot voor kort met een grote boog, van wel dertig meter om koeien, schapen (die hij toch zou moeten waarderen als border collie...), paarden en andere grotere dieren heen. Nu hij op de boerderij woont, is dat beter geworden. Maar hij heeft nog steeds veel respect voor het keffende Jack Russeltje van de buurvrouw, dat drie keer zo klein is.”

Al praat je Guinees
“Hij heeft een ijzeren conditie. Als hij aan de riem mee gaat fietsen zijn wij eerder moe dan hij. Na zo'n dikke tien kilometer wordt hij wel wat moe, dus pauzeren we even. Maar rust krijgen we nauwelijks, want vijf minuten later komt hij al weer aanlopen met zijn stokpaardje: de stok. Zo kan hij de hele dag actief zijn.” “Hij snapt bijna alles, wat je zegt. Hij kan in rustige gebieden los naast de fiets lopen, omdat hij nu de commando's: in het gras, voet, andere kant, vrij, kom hier, dáár niet! enz. kent en (meestal) gehoorzaamt. Ach, ook al praat je Guinees, dan nog snapt hij het.”

“Wat een bijzondere hond.” Zeggen de baasjes, en daar zijn we het in de kliniek helemaal mee eens!


Eerdere huisdieren van de maand